Stay-Fit Gym Νέα Αρτάκη
  • Ένας ακόμα Αυθεντικός Μαραθώνιος τελείωσε…

    Ένας ακόμα Αυθεντικός Μαραθώνιος τελείωσε…

    Ενας ακόμα μαραθώνιος τελείωσε…
    Πιστός στο ραντεβού μου κάθε χρόνο στήθηκα στην εκκίνηση του 34ου Αυθεντικού Μαραθωνίου, εκπληρώνοντας την υπόσχεση που είχα δώσει στον εαυτό μου 11 χρόνια πριν πως κάθε χρόνο πρώτα ο θεός να βρίσκομαι εκεί
    Τα χρόνια πέρασαν και το τότε με το τώρα απέχει τόσο λίγο στο μυαλό μου που σχεδόν κάθε φορά μου φαίνεται απίστευτο.
    Σαν κινηματογραφικό τρέιλερ στο μυαλό μου όλες αυτές οι στιγμές αναπαράγονται προκαλώντας μου γλυκά συναισθήματα νοσταλγίας που διαπερνούν το σώμα μου και με γεμίζουν με μία παράξενη αίσθηση ικανοποίησης, ευχαρίστησης αλλά και λύπης
    Ικανοποίηση γιατί με αξιώνει ο θεός να το ζω, ευχαρίστηση γιατί όλες οι προσπάθειες ήταν πετυχημένες αλλά και λύπη γιατί κάθε αγώνας που περνάει αφήνει πίσω του στιγμές ανεπανάληπτες που θα ήθελα να τις ξαναζήσω όπως και τα ανέμελα παιδικά μου χρόνια
    Το ξέρω…έτσι είναι η ζωή θα μου πείτε.
    Ναι, έτσι είναι, σαν ένας αγώνας μαραθωνίου. Προετοιμάζεσαι για αυτήν, κάνεις σχέδια, καταστρώνεις πλάνα και στήνεσαι στην εκκίνηση. Τίποτα δεν είναι σίγουρο. όλα εξαρτώνται πρώτα από τον ίδιο σου τον εαυτό και στο πόσο καλά είσαι προετοιμασμένος να εφαρμόσεις αυτά που έχεις προγραμματίσει να κάνεις και μετά από τους αστάθμητους παράγοντες που όπως και στην ζωή έτσι και στον μαραθώνιο μπορούν να σου ανατρέψουν κάθε προγραμματισμό.
    Βλέπεις δίπλα σου άλλους δρομείς και προσπαθείς να καταλάβεις αν και αυτοί έχουν τις ίδιες ανησυχίες με σένα και προσπαθείς να πάρεις θάρρος και κουράγιο από μία φράση τους όπως και μία συμβουλή της τελευταίας στιγμής που μπορεί να σου φανεί χρήσιμη.
    Έτσι ξεκινάει ο αγώνας και το τρέιλερ αρχίζει να φανερώνει την ιστορία του. Τα πάντα εξαρτώνται από την αρχή, η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται λέει ο σοφός λαός, έτσι και στον μαραθώνιο, Θυμάμαι κάθε φορά την προσπάθεια μου να ξεπεράσω αυτή την καταστροφική διάθεση για γρήγορο ρυθμό στα πρώτα χιλιόμετρα, όπως θυμάμαι και τον εαυτό μου να το επιχειρεί μερικές φορές με τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Έτσι είναι και στην ζωή, όποιος βιάζεται σκοντάφτει λένε και έχουν δίκιο. Όλα πρέπει να γίνονται με προγραμματισμό και σύνεση Οι δρομείς όλοι φρέσκοι και ορεξάτοι λες και δεν ξέρουν την συνέχεια, μιλούν μεταξύ τους, γελούν, κάνουν πλάκα και έτσι περνούν τα πρώτα χιλιόμετρα που μεταξύ μας είναι και τα πιο ευχάριστα. Το τρέιλερ συνεχίζεται και ξετυλίγονται σιγά σιγά μπροστά μας όλες οι εικόνες που σταθερές κάθε χρόνο βρίσκονται εκεί και μας περιμένουν να τις δούμε. Ο τύμβος που κάθε φορά θα πούμε και μια μικρή ιστορία για την σπουδαιότητα του μνημείου αυτού και πόσοι από αυτούς που τρέχουν δίπλα μας το έχουν επισκεφτεί ή όχι, οι κάτοικοι που πάνω στα πεζοδρόμια μας ενθαρρύνουν με τις φωνές τους και που τα τελευταία χρόνια η αλήθεια είναι ότι είναι και περισσότερος, οι μπάντες κάποιων Δήμων να χτυπούν ρυθμικά προσπαθώντας να μας δώσουν ρυθμό, παροτρύνοντας και ενθαρρύνοντας μας για την συνέχεια.
    Κάθε χρονιά θυμάμαι και κάποιον να μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, όμως αυτή η κυρία που μόνη της στήνεται κάθε χρονιά στο φανάρι στην μέση του δρόμου περίπου στο 16ο χιλ καθισμένη με μια τεράστια Ελληνική σημαία στα χέρια και φωνάζει με την ψυχή της ΜΠΡΑΒΟ είναι αυτή που με κάνει και ανατριχιάζω από συγκίνηση στο άκουσμά της. Κάθε χρόνο κάθε φορά εκεί !!! ή ίδια να μου θυμίζει την θέληση την υπομονή και το κουράγιο που πρέπει να δείξω στον αγώνα μου, σαν την κυρά της Ρω που επί σαράντα χρόνια και μέχρι τον θάνατο της ύψωνε την Ελληνική σημαία το πρωί και την κατέβαζε το βράδυ στην ακριτική νησίδα Ρω. Φτηνή σκέψη να μου πείτε και συσχετισμός άστοχος αφού αυτή με την τεράστια αγάπη για την πατρίδα της έκανε αυτό που έκανε για ένα ύψιστο αγαθό, να το χρησιμοποιώ εγώ για την ολοκλήρωση ενός αγώνα. Όμως στην τελική όλοι μας από κάπου δεν παίρνουμε κουράγιο να κάνουμε κάτι υπερβατικό που μας κάνει καλύτερους σαν ανθρώπους; Για μένα αυτό το κάτι το βρίσκω σε τέτοιους ανθρώπους και η επιλογή μου δεν με έχει προδώσει ποτέ.
    Με την σκέψη της διανύω πολλά χιλιόμετρα και πιστέψτε με αυτή η ανατριχίλα από την φωνή της με κάνει και ξεχνώ έστω και για λίγο τα πολλά χιλιόμετρα που υπολείπονται μέχρι τον τερματισμό.
    Τα τελευταία τέσσερα χρόνια και σχεδόν πάντα στον ίδιο σημείο, προσπερνώ έναν ιερωμένο που τρέχει με τα ράσα και η φιγούρα του είναι πάντα στην σκέψη μου τις μέρες πριν τον αγώνα με το ερώτημα αν θα τον συναντήσω και φέτος ή όχι. Τον συναντώ συνήθως στην μεγάλη ανηφόρα μετά το 23ο χιλιόμετρο, το γνωστό για τους Μαραθωνοδρόμους Γολγοθά του ΑLEX PAK και τον γνώρισα την πρώτη χρονιά κάνοντας του πλάκα γιατί δεν ήταν στην κυριακάτικη λειτουργία, όμως η αυθόρμητη και απολογητική απάντηση του πως μια Κυριακή τον χρόνο ΜΟΝΟ δεν πηγαίνω, με έκανε να μετανιώσω αμέσως για την άστοχη πλάκα που έκανα αλλά και να τον βάλω στην καρδιά μου σαν ένα άνθρωπο που αν και με την ιδιαιτερότητα του ιερωμένου και με ότι αυτό συνεπάγεται, αυτός είναι κάθε χρόνο στον αγώνα με την δύναμη της πίστης του να κάνει κάτι που προφανώς είναι η αγαπημένη του δραστηριότητα. Πώς να μην πάρεις κουράγιο από τέτοιους ανθρώπους που βλέπεις μπροστά σου να υπερβαίνουν τα καθιερωμένα και να κάνουν αυτό που θέλουν έστω και αν αυτό δεν αποτελεί μια συνηθισμένη για τους πολλούς δραστηριότητα. Ευτυχώς και φέτος ήταν πιστός στο άτυπο ραντεβού μας και η χειραψία του σίγουρα μου μετέφερε λίγο από την δύναμη της πίστης του !!!
    Το τρέιλερ όμως συνεχίζεται και εγώ ήδη έχω σταματήσει να κοιτώ το ρολόι αδιαφορώντας για την επίδοση που θα καταγράψει αφού έχω καταλάβει πια μετά από τόσο καιρό ότι όταν ο στόχος δεν είναι η επίδοση αλλά η ευχαρίστηση τότε η μαραθώνια διαδρομή έχει περισσότερα χρώματα, εικόνες και συναισθήματα που δεν πρέπει κανείς να τα προσπερνά και να τα χάνει.
    Πώς να προσπεράσεις και να μην πεις ένα μπράβο χτυπώντας την πλάτη στον πατέρα που σέρνει στο αναπηρικό καρότσι μάλλον το παιδί του και με σκυμμένο το σώμα μπροστά από την προσπάθεια να βγάλει την δύσκολή ανηφόρα να φαντάζεσαι ότι το κουράγιο αυτό το παίρνει από την αγάπη για το ίδιο παιδί που κουβαλάει. Γιατί και στην ζωή μας τελικά, ο καθένας από εμάς κουβαλάει τον σταυρό του. Σε άλλους είναι μικρότερος και ελαφρύτερος και σε άλλους βαρύτερος και ασήκωτος. Όμως εγώ σε αυτούς βρίσκω την πραγματική αξία της ανθρώπινης υπόστασης και από αυτούς αξίζει κανείς να παίρνει δύναμη και κουράγιο για οποιαδήποτε δυσκολία αντιμετωπίζει στην ζωή του
    Πολλές εικόνες, απίστευτες εικόνες, πολλές σκέψεις, πολλά συναισθήματα και συνάμα αυτή η υπέρβαση που κάνει ο κάθε μαραθωνοδρόμος για να τερματίσει αυτή την ιστορική και δύσκολη διαδρομή είναι αυτό που χαρακτηρίζει τον Αυθεντικό Μαραθωνίο της Αθήνας, που όταν πια μετά από όλα αυτά τα δύσκολα χιλιόμετρα φτάνεις μέσα στο καλλιμάρμαρο Στάδιο και ξέρεις ότι εκεί μπήκε πριν από 100 και βάλε χρόνια ο ΛΟΥΗΣ και ο ΒΑΣΙΛΑΚΟΣ, τερμάτισαν πρώτοι και απογείωσαν ένα ολόκληρο έθνος τότε είναι πραγματικά δύσκολο να συγκρατήσεις την συγκίνηση και τα δάκρυα.
    Και του χρόνου να μας αξιώσει λοιπόν ο θεός να τερματίσουμε παρέα με τους φετινούς αλλά και με περισσότερους φίλους στον ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟlogo Marathon Team




βρες μας στο Facebook



αρέσουμε σε
άτομα στο Facebook